Τρέχει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα ο Π. Λούσκος.

Ο κ. Λούσκος έκανε μια διευκρινιστική ανάρτηση για να καταστήσει σαφές ότι οι φιλοδεξιές απόψεις που εξέφρασε μεταξύ άλλων και η πρόταση να αλλάξει το συνεδριακό «Όχι στη ΝΔ» ήταν αποκλειστικά δικές του και δεν πρέπει να «χρεώνονται» στην Άννα Διαμαντοπούλου, με την οποία πολιτικά ταυτίζεται στο ΠΑΣΟΚ. Καμία αντίρρηση. Και ασφαλώς

έχει κάθε δικαίωμα, μετά από δεκαετίες στο κόμμα, να
διατυπώνει ελεύθερα τις προσωπικές του απόψεις.

Υπάρχει, όμως, μια απορία καθαρά πολιτικής φύσεως.

Ο ίδιος υποστηρίζει ότι δεν προτείνει στο ΠΑΣΟΚ να ακολουθήσει κάποιο άλλο κόμμα. Αντιθέτως, λέει ότι πρέπει να «μπει μπροστά» και να υποχρεώσει τους άλλους να το ακολουθήσουν.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το ενδιαφέρον.

Αν, σύμφωνα με την ίδια του την ανάλυση, το ΠΑΣΟΚ έχει χάσει τη δεύτερη θέση, βρίσκεται στην τρίτη και κινδυνεύει ακόμη και από την Καρυστιανού, τότε από πού προκύπτει η αισιοδοξία  ή μάλλον η απαίτηση να ακολουθήσουν τη στρατηγική του τα υπόλοιπα κόμματα, ακόμη και η ΝΔ;Προφανώς ένα κόμμα δεν χρειάζεται να είναι πρώτο στις δημοσκοπήσεις για να διαμορφώνει την πολιτική ατζέντα. Χρειάζεται όμως πολιτική δυναμική, κοινωνική απήχηση και πειστικό σχέδιο ώστε οι άλλοι να αναγκάζονται πράγματι να το ακολουθήσουν.

Διαφορετικά, υπάρχει μια μικρή αντίφαση: να παραδέχεσαι ότι είσαι τρίτος και ταυτόχρονα να θεωρείς αυτονόητο ότι οι πρώτοι και οι δεύτεροι θα ακολουθήσουν εσένα.Μακάρι, βεβαίως, να συμβεί. Αλλά στην πολιτική η πρωτοπορία δεν δηλώνεται. Κατακτάται.Και ίσως, τελικά, αυτή η προσέγγιση να μοιάζει περισσότερο με πολιτικό μικρομεγαλισμό παρά με ρεαλιστική στρατηγική.