«Δεν δύνανται να είναι υποψήφιοι για τη θέση του Γενικού Επόπτη και του Επόπτη όσοι έχουν διατελέσει: α) αιρετοί, σε οποιοδήποτε αυτοδιοικητικό αξίωμα» (sic)
Πρόκειται για μια απαράδεκτη νομοθετική ανοησία.
Με πρόσχημα την αποφυγή σύγκρουσης συμφερόντων, αποκλείονται συλλήβδην άνθρωποι που έχουν υπηρετήσει την Αυτοδιοίκηση και διαθέτουν πολύτιμη, πραγματική και βιωματική γνώση της λειτουργίας των ΟΤΑ.
Με πρόσχημα την αποφυγή σύγκρουσης συμφερόντων, αποκλείονται συλλήβδην άνθρωποι που έχουν υπηρετήσει την Αυτοδιοίκηση και διαθέτουν πολύτιμη, πραγματική και βιωματική γνώση της λειτουργίας των ΟΤΑ.
Δηλαδή, αντί η αυτοδιοικητική εμπειρία να αποτελεί προσόν, μετατρέπεται σε τιμωρητέο κώλυμα!
Η λογική είναι εξοργιστικά απλή:
όσο λιγότερο γνωρίζεις την Αυτοδιοίκηση, τόσο καταλληλότερος θεωρείσαι να την ελέγξεις!
Αυτή δεν είναι θεσμική θωράκιση. Είναι νομοθετική καχυποψία απέναντι στην ίδια την αυτοδιοικητική εμπειρία και μια βαθιά προσβλητική αντίληψη ότι όποιος υπηρέτησε ως αιρετός είναι περίπου… ύποπτος και ακατάλληλος να υπηρετήσει αργότερα έναν θεσμικό ελεγκτικό ρόλο.
Και το ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι ο Επόπτης καλείται να ελέγχει αποφάσεις, διαδικασίες και λειτουργίες που απαιτούν βαθιά γνώση της Αυτοδιοίκησης, αλλά ο νομοθέτης θεωρεί μειονέκτημα ακριβώς την εμπειρία που θα μπορούσε να τον καταστήσει καλύτερο γνώστη του αντικειμένου.
Δύσκολα θα μπορούσε να σχεδιαστεί πιο λανθασμένος τρόπος για την επιλογή ανθρώπων που καλούνται να γνωρίζουν, να αξιολογούν και να ελέγχουν την Αυτοδιοίκηση.
