Καρτερούμεν μέραν νύχταν να φυσήσ' ένας αέρας στουν τον τόπον πόν' καμένος τζι εν θωρεί ποττέ δροσιάν, για να φέξει καρτερούμεν το φως τζείνης της ημέρας,ποννά φέρει στον καθέναν τζαι χαράν τζαι ποσπασιάν.
Την Μανούλλαν μας για πάντα μιτσιοί μιάλοι καρτερούμεν
για να μας σφιχταγκαλιάσει τζαι να νεκραναστηθούμεν
