Αυτή τη φορά, αφορμή στάθηκε η Σερβία και το φοιτητικό κίνημα που συνδέθηκε με την τραγωδία του Νόβι Σαντ. Ένα δυστύχημα που στοίχισε ανθρώπινες ζωές και μετατράπηκε σε σύμβολο οργής απέναντι στη διαφθορά, την αδιαφάνεια και την ατιμωρησία.
Οι φοιτητές δεν έμειναν στις διαμαρτυρίες. Οργάνωσαν συνελεύσεις, διεκδίκησαν πολιτική εκπροσώπηση και επιχείρησαν να μετατρέψουν την κοινωνική αγανάκτηση σε πολιτική δύναμη.Και εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον: όταν η κοινωνία παύει να διαμαρτύρεται απλώς και αρχίζει να οργανώνεται, μπορεί να ανατρέψει πολιτικές ισορροπίες που έμοιαζαν ακλόνητες.Η Καρυστιανού και ο Αυγερινός μπορεί να διαφωνούν σε πολλά, αλλά η σερβική υπόθεση τούς προσφέρει, έστω και για διαφορετικούς λόγους, ένα κοινό σημείο αναφοράς.
