Απο το 1990 ο Πειραιάς ακούει υποσχέσεις, εξαγγελίες και μεγαλόπνοους σχεδιασμούς για ένα έργο που παρουσιάστηκε ως αυτονόητη αναπτυξιακή παρέμβαση για την πόλη. Ένα έργο που χαρακτηρίστηκε ώριμο, απαραίτητο και κρίσιμο για την πολεοδομική και συγκοινωνιακή αποσυμφόρηση της περιοχής.
Σήμερα όμως, αντί για συγκεκριμένα βήματα υλοποίησης, οι πολίτες βλέπουν το έργο να απομακρύνεται για άλλη μια φορά από τον σχεδιασμό, προστιθέμενο στη μακρά λίστα των κυβερνητικών υποσχέσεων που έμειναν στα χαρτιά.
Η στάση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική καθυστέρηση. Συνιστά μια ακόμη απόδειξη της διαχρονικής αδιαφορίας με την οποία η κεντρική διοίκηση αντιμετωπίζει τον Πειραιά. Μια πόλη που επί δεκαετίες καλείται να λειτουργήσει ως η βασική θαλάσσια πύλη της χώρας, χωρίς όμως να διαθέτει τις υποδομές που αντιστοιχούν στον ρόλο της.
Ο Δήμος Πειραιά είχε επανειλημμένα καταθέσει μια ολοκληρωμένη πρόταση που δεν αφορά μόνο τη σιδηροδρομική γραμμή, αλλά τη συνολική αναμόρφωση του αστικού χώρου: την ενοποίηση των γειτονιών που σήμερα παραμένουν διαχωρισμένες από τη γραμμή του ΗΣΑΠ, τη βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών και την αναβάθμιση της οικονομικής και εμπορικής δραστηριότητας.
Η μη προώθηση του έργου σημαίνει ότι παραμένει άλυτο ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της πόλης: η ασφυκτική κυκλοφοριακή πίεση και η δυσκολία πρόσβασης προς και από το λιμάνι. Και αυτό δεν αφορά μόνο τον Πειραιά.
Το λιμάνι αποτελεί στρατηγική υποδομή εθνικής σημασίας. Από τη λειτουργία του εξαρτώνται η εφοδιαστική αλυσίδα της χώρας, η τουριστική δραστηριότητα, η εξυπηρέτηση εκατομμυρίων επιβατών και επισκεπτών, αλλά και η διεθνής ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.Την ώρα που ο Πειραιάς εξελίσσεται σε έναν από τους σημαντικότερους κόμβους της Μεσογείου και δέχεται αυξανόμενες επενδύσεις, η Πολιτεία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει κρίσιμα έργα υποδομής με τη λογική των αναβολών, των δικαιολογιών και των αόριστων υποσχέσεων.
Οι πολίτες του Πειραιά έχουν κουραστεί από τα ίδια διακοματικά κυβερνητικά παραμύθια που επαναλαμβάνονται εδώ και δεκαετίες. Η πόλη δεν χρειάζεται νέες εξαγγελίες. Χρειάζεται αποφάσεις, σαφές χρονοδιάγραμμα και πολιτική βούληση για την υλοποίηση έργων που θα αλλάξουν ουσιαστικά την καθημερινότητα και το μέλλον της.
Γιατί ο Πειραιάς δεν μπορεί να συνεχίσει να περιμένει άλλο.
Και κυρίως δεν μπορεί να συνεχίσει να ακούει τα ίδια λόγια που επαναλαμβάνονται πριν από κάθε χειροτονία της εξουσίας.
