Μπίστης: μια σταθερή αξία στην αστάθεια

Η πιο ενδιαφέρουσα είδηση της χθεσινής ημέρας ήταν η αποχώρηση του Νίκου Μπίστη — για ακόμη μία φορά — από πολιτικό σχηματισμό που αυτοπροσδιορίζεται ως «Αριστερά». Μαζί του αποχώρησαν και άλλα εννέα στελέχη, τα οποία στην κοινή τους επιστολή καταγγέλλουν τον εγκλωβισμό της Νέας Αριστεράς σε μια «ατέρμονη ομφαλοσκόπηση γύρω από την καθαρότητα της ταυτότητας της Αριστεράς» και δηλώνουν την πρόθεσή τους να συμβάλουν στην — διαχρονικά επείγουσα — ανασύνθεση του συνόλου της Αριστεράς, με ένα ευρύτερο προοδευτικό μέτωπο και μια κάποτε κοινωνικά αναγνωρίσιμη ηγεσία.

Όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με το λεξιλόγιο της ελληνικής Αριστεράς του περασμένου αιώνα πιθανόν να μη συγκινήθηκαν. Κακώς ανησυχούν. Δεν έχασαν τίποτα. Και, για να είμαστε ειλικρινείς, ούτε θα κέρδιζαν κάτι αν καταλάβαιναν.

Διότι το ενδιαφέρον στοιχείο της είδησης δεν βρίσκεται στις λέξεις — αυτές ανακυκλώνονται εδώ και δεκαετίες — αλλά στο πρόσωπο. Και συγκεκριμένα στον αύξοντα αριθμό αποχώρησης του Νίκου Μπίστη από κόμμα ή πολιτικό εγχείρημα. Ένα μέγεθος που, αν δεν έχει ακόμη αποτυπωθεί σε πίνακα της ΕΛΣΤΑΤ, σίγουρα θα έπρεπε.

Η αποχώρηση, άλλωστε, έχει αναχθεί σε πολιτική πρακτική, σχεδόν σε ιδεολογική συνέπεια. Άλλοι μετρούν θητείες, άλλοι εκλογικά ποσοστά· εδώ μετριούνται ρήξεις, αποχωρήσεις και επανεκκινήσεις, πάντα στο όνομα της επόμενης «ανασύνθεσης» που ποτέ δεν ολοκληρώνεται.