Το πρόβλημα είναι ότι ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος. Και ο κ. Τσίπρας δεν δείχνει καμία διάθεση να τον σεβαστεί. Όσο καθυστερεί, τόσο βαθαίνει το κενό. Όχι μόνο σε επίπεδο στρατηγικής, αλλά κυρίως σε επίπεδο αξιοπιστίας. Η κοινωνία
περιμένει, αλλά δεν περιμένει επ’ άπειρον. Υπάρχει πλέον διάχυτη η ανησυχία ότι, όταν και αν ληφθούν αποφάσεις, το πολιτικό τρένο θα έχει ήδη φύγει.Την ίδια ώρα, τα κόμματα του χώρου εμφανίζουν εικόνα αποσύνθεσης ή πολιτικής αυταρέσκειας. Ο ΣΥΡΙΖΑ παριστάνει ότι «όλα βαίνουν καλώς», ενώ στην πραγματικότητα φυλλορροεί πολιτικά και οργανωτικά. Η Πλεύση Ελευθερίας λειτουργεί ως προσωποπαγές μόρφωμα, πλήρως εξαρτημένο από τη βούληση της Ζωής. Η πολιτική γραμμή ταυτίζεται με τη διάθεση της προέδρου ούτε συλλογικότητα, ούτε προοπτική. Η Νέα Αριστερά βγήκε από συνέδριο με κοινά κείμενα, αλλά όχι με κοινή κατεύθυνση. Οι ρωγμές είναι ήδη ορατές και ο δρόμος που χαράσσεται δεν είναι ενιαίος. Το ΜέΡΑ25 επιμένει σε μια αυτάρεσκη «καθαρότητα», αδιάφορη για τη συγκυρία, ενώ το Κίνημα Δημοκρατίας αναζητά ταυτότητα χωρίς σαφές πολιτικό αποτύπωμα.
Όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό κατακερματισμού, αυτοαναφορικότητας και αναβλητικότητας. Κανείς δεν τολμά να πάρει την ευθύνη της κίνησης. Κανείς δεν θέλει να χρεωθεί το ρίσκο. Όλοι περιμένουν κάποιον άλλον.
Γι’ αυτό και η κρίσιμη μετατόπιση δεν θα προκύψει από τις κομματικές ηγεσίες αυτές έχουν ήδη εξαντλήσει τον πολιτικό τους χρόνο. Δεν θα προκύψει ούτε από τα κομματικά ακροατήρια, που παρακολουθούν αποστασιοποιημένα. Τη ζυγαριά θα τη γείρουν οι βουλευτές. Εκείνοι που γνωρίζουν ότι η πολιτική επιβίωση δεν εξασφαλίζεται με την αδράνεια ούτε με τη σιωπή.Αν υπάρξει αναδιάταξη στον χώρο της κεντροαριστεράς, δεν θα είναι προϊόν «σχεδίου κορυφής». Θα είναι αποτέλεσμα πίεσης από τα κάτω και επιλογών από εκείνους που δεν μπορούν πια να κρύβονται πίσω από ηγεσίες .
