Τα ονόματα που ανακοινώθηκαν δεν αποτελούν προϊόν πολιτικής ανανέωσης ούτε έκφραση κοινωνικής δυναμικής. Είναι αποτέλεσμα κλειστών μηχανισμών που ανακυκλώνουν πρόσωπα κουρασμένα, φθαρμένα και πλήρως απονομιμοποιημένα πολιτικά, με μοναδικό προσόν τη διαθεσιμότητά τους και το παρελθόν τους ως μικροκομπάρσων –στην καλύτερη περίπτωση– της πιο καταστροφικής διακυβέρνησης της μεταπολίτευσης: του σχήματος ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Πρόκειται για ανθρώπους που είτε σιώπησαν είτε συνέπραξαν όταν η χώρα θεσμικά ευτελιζόταν, η μεσαία τάξη διαλυόταν, η Δικαιοσύνη εργαλειοποιούνταν και το κράτος μετατρεπόταν σε λάφυρο. Και σήμερα, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, χωρίς δημόσια απολογία, χωρίς πολιτικό απολογισμό, εμφανίζονται ως «ενίσχυση» και «άνοιγμα».
Αυτό δεν είναι διεύρυνση. Είναι πολιτική απελπισία μεταμφιεσμένη σε στρατηγική. Είναι αριθμητική πανικού, όχι πολιτική σύνθεση. Είναι η λογική «όποιος περισσεύει, χωράει», αρκεί να γεμίζει καρέκλες, λίστες και φωτογραφίες.Το ΠΑΣΟΚ χάνει τον αυτοσεβασμό του όταν συγχέει τη στρατηγική με την πρόσθεση ετερόκλητων υπολειμμάτων και την ανανέωση με τη συγκόλληση πολιτικών ναυαγίων. Όταν εγκαταλείπει τη δική του ιστορική, αξιακή και κοινωνική ταυτότητα για να λειτουργήσει ως χώρος υποδοχής πολιτικά άστεγων.
Η ανανέωση δεν έρχεται με μεταγραφές από το χθες. Δεν οικοδομείται με πρόσωπα που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν. Και σίγουρα δεν προκύπτει με τη λήθη ως πολιτική γραμμή.Αν το ΠΑΣΟΚ θέλει να ξαναγίνει φορέας ελπίδας, οφείλει πρώτα να σεβαστεί τον εαυτό του. Διαφορετικά, δεν διευρύνεται· συρρικνώνεται ηθικά και πολιτικά.
