"Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.".
Ν. Καζαντζάκης
Οι πολιτικές αποφάσεις ωριμάζουν παράλληλα με τα συναισθήματα. Και το πέρασμα από την οργή στην διάχυτη αγωνία για το αύριο σημαίνει πως οι Έλληνες αυτή τη φορά δεν θα ψηφίσουν για να διαμαρτυρηθούν. Δεν θα ψηφίσουν για να τιμωρήσουν, αλλά πρωτίστως για να πάρουν τις κρισιμότερες αποφάσεις που πήραν ποτέ. Για να επιλέξουν σε ποιά κατεύθυνση θα χτίσουμε τη ζωή και το μέλλον κυρίως των νέων ανθρώπων. Να πούμε ποιά Ελλάδα θέλουμε.
Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου έχει αναλυθεί ήδη διεξοδικά. Αυτό όμως που κάποιοι προκλητικά συνεχίζουν να αγνοούν ή και επιδεικτικά να περιφρονούν είναι η ίδια η πραγματικότητα.
Ο κ. Τσίπρας ας πούμε δεν αρέσκεται μόνο σε μονομερείς καταγγελίες, αλλά και σε μονομερείς αναγνώσεις του ίδιου του ποσοστού. Νομίζει ότι το 16% που συγκέντρωσε του δίνει τη δυνατότητα να μιλάει και να κατηγορεί λες και πήρε 60% και ταυτόχρονα να κάνει προτάσεις αντιφατικές και ανεύθυνες, λες και τα ποσοστά του να παραμένουν στο 4%.
Συνεχίζοντας στο ίδιο μονότονο και αλαζονικό ύφος, σιγoντάρει τον βομβαρδισμό των πολιτών με αντικρουόμενες δηλώσεις από "υπουργήσιμα" στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τα οποία μία οραματίζονται δέσμευση των καταθέσεων(διώχνοντας αρκετά δις € στο εξωτερικό μέσα σε λίγες μέρες), μία πετούν το μνημόνιο-άρα και την ξένη βοήθεια-στα σκουπίδια, μία το καταγγέλλουν μονομερώς νομικά, μία το καταγγέλλουν πολιτικά, ενώ στο εξωτερικό λένε ότι το επαναδιαπραγματεύονται
Ταυτόχρονα, κλείνει το μάτι σε απελπισμένους συμπολίτες μας λέγοντας ότι θα τους διορίσει στο δημόσιο( στο πρόγραμμά του τάζει 100.000 προσλήψεις), ότι θα επιστρέψει πίσω τα χαράτσια και θα δώσει κατώτατο μισθό 1.300 €!
Εδώ ακριβώς είναι το κρίσιμο σημείο που η άγνοια κινδύνου μετατρέπεται σε επιλογή μαζικής εξαπάτησης, που το συνειδητό ψέμα αντικαθιστά το επιχείρημα και ο λαϊκισμός γίνεται το εκφραστικό εργαλείο ενός χοντροκομμένου οπορτουνισμού.
Έτσι, ο κ. Τσίπρας, λέγοντας ότι διαλύει τον δικομματισμό που τιμώρησε ο ελληνικός λαός, τον σώζει και τον μπάζει από την πίσω πόρτα ενσωματώνοντας ο ίδιος τα πιο ευτελή πελατειακά χαρακτηριστικά του. Θέλει να γίνει ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ, να πάρει τους ψήφους της κεντροαριστεράς χωρίς τις ευθύνες μιας κεντροαριστερής διακυβέρνησης.
Η εικόνα όμως της πραγματικότητας παραμένει λειψή αν δεν αντιληφθούμε, ότι καθοριστικό μέρος του παιχνιδιού παίζεται στο διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο, εκεί που διαχρονικά δίνονται οι κρίσιμες εθνικές μάχες της πατρίδας μας. Οι αρχιτέκτονες της τιμωρητικής και ασφυκτικής λιτότητας- η κκ Μέρκελ, Σόιμπλε, Λαγκάρντ και οι υπόλοιποι πολιτικοί εταίροι του κ. Σαμαρά- αρνούμενοι να παραδεχθούν τα καταστροφικά αποτελέσματα που έφεραν οι μυωπικές πολιτικές τους, επεξεργάζονται το plan B της προσωπικής τους διάσωσης.
Με ακραίες και προσβλητικές δηλώσεις που κάνουν σωρηδόν, ενισχύουν στην πράξη τις ακραίες λαϊκίστικες φωνές στο εσωτερικό της Ελλάδας, ούτως ώστε σε περίπτωση μιας κατάρρευσης που θα οδηγήσει στο grexit να μπορούν να χρεώσουν την απόφαση στους Έλληνες, παρουσιάζοντάς τους ως αντιευρωπαίους αυτόχειρες. Στην πραγματικότητα βέβαια, αυτοί οι συντηρητικοί κύκλοι πολεμούν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα δυναμιτίζοντας την αλληλεγγύη, ενώ οι Έλληνες έχουν ήδη απαντήσει υπέρ της Ευρώπης και του Ευρώ με την ψήφο τους. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί μια πλειάδα εθνικών και διεθνών κερδοσκοπικών συμφερόντων που θέλουν πολύ να αγοράσουν «μπιρ παρά» μια Ελλάδα της δραχμής!
Δυστυχώς, αυτές τις στοχεύσεις φαίνεται να υπηρετεί-άθελά του ελπίζω- και η ανερμάτιστη εξωτερική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί τώρα που δίνουμε την κρισιμότερη ευρωπαϊκή μάχη, ο ΣΥΡΙΖΑ έκρινε σώφρον να επιτεθεί με αλγεινό τρόπο στους πιο ένθερμους ευρωπαίους συμμάχους μας, προσβάλλοντας τον Ολάντ στη χώρα του και χαρακτηρίζοντας αμφιλεγόμενο τον πιο μαχητικό φιλέλληνα, τον Κον Μπεντίτ. Φαίνεται να μπαίνει στην ίδια συλλογιστική από την ανάποδη, δηλαδή ενώ προασπίζεται την μονομερή καταγγελία του μνημονίου που θα κλείσει τις στρόφιγγες της χρηματοδότησης και θα κάνει αδύνατη την παραμονή μας στο ευρώ οδηγώντας μας στην καταστροφή, να προσπαθεί να πετάξει την ευθύνη από πάνω του λέγοντας πως για κάθε αρνητική εξέλιξη θα φταίνε οι κακοί ξένοι. Είναι εμφανές ότι ακόμα κι αν βγει πρώτο κόμμα, ονειρεύεται ότι δεν θα κυβερνήσει αλλά θα βγάλουν οι άλλοι τα κάστανα από τη φωτιά κι αυτός θα ρεμβάζει από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Το δίλημμα λοιπόν δεν είναι Ευρώ ή Δραχμή. Είναι μονομερής καταγγελία του μνημονίου ή συντεταγμένη και οργανωμένη αναθεώρηση των όρων του. Είναι το διακύβευμα που έθεσε πρώτος σωστά ο κ. Βενιζέλος, με την πρόταση των 6 σημείων που ανέλυσε στο πλαίσιο των ευρωπαίων Σοσιαλιστών.
Αυτή η πρόταση έξι σημείων είναι το διαπραγματευτικό όπλο της χώρας, αυτή φέρουν στο χαρτοφυλάκιό τους οι εθνικοί μας σύμμαχοι και όχι τις ανεύθυνες κραυγές του κ. Τσίπρα που απειλεί στην guardian ότι θα τους πάρει όλους μαζί του στο γκρεμό!!
Πρέπει να καταλάβουμε ότι τώρα είναι η ώρα για διεθνείς συμμαχίες στο νέο ευρωπαϊκό πολιτικό πλαίσιο. Για συμμαχίες που θα αλλάξουν προς το καλύτερο ένα μνημόνιο υφεσιακής και αντι-αναπτυξιακής πολιτικής. Οι συμμαχίες αυτές θα στηριχθούν στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, που πιστεύει στην αλληλεγγύη, στην ανάπτυξη, στις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις.
Δεν θα στηριχθεί ούτε στους παλαιο-κομμουνιστές, κρατιστές, τους -εξαιρετικά λίγους και μειοψηφικούς-πολιτικούς φίλους του κ. Τσίπρα, ούτε στην σκληρή αντιλαϊκή και αντιευρωπαϊκή δεξιά της λιτότητας, δηλαδή τους πολιτικούς φίλους του κ. Σαμαρά.
Άλλωστε, ο κ. Σαμαράς δείχνει να έχει χάσει την μπάλα. Αφού οδήγησε τυφλά τη χώρα στις πρώτες εκλογές για να πάρει μια αυτάρεσκη αυτοδυναμία, χωρίς να βρει μια λέξη αυτοκριτικής για τις διαρκείς κωλοτούμπες του, τώρα στις προκλήσεις που έχουμε μπροστά απαντά με επιστροφή στο μακρινό παρελθόν…
Συγκεκριμένα στη δεκαετία του 60, καθώς βγάζει από τη φορμόλη μια ρητορική τύπου ΕΡΕ, τρομοκρατεί τον κόσμο με μια απαρχαιωμένη αντι-κομμουνιστική υστερία του στυλ "θα μας κυβερνήσουν τα σφυροδρέπανα" και για να επαναφέρει τους ψηφοφόρους του από Καμμένο και Χρυσή Αυγή, φλερτάρει με την ακροδεξιά ατζέντα.
Αρνείται να αποδεχθεί ότι πλέον δεν υπάρχει διπολισμός. Καλεί σε debate τον κ. Τσίπρα πιστεύοντας πως έτσι θα εξαφανίσει το ΠΑΣΟΚ με τεχνητή πόλωση. Το ίδιο τεχνητή είναι άλλωστε και η προσπάθεια συγκόλλησης ετερόκλητων κομματιών με τα οποία μέχρι πρότινος αντάλλαζε ύβρεις, και θέτει ως εγγυητή του τον άνθρωπο που οδήγησε την Ελλάδα στον γκρεμό, τον κ. Καραμανλή. Τέλος, ο κ. Σαμαράς φαίνεται να έχει ξεχάσει πως το κόμμα του είναι αναπόσπαστο κομμάτι του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και της συντηρητικής δεξιάς, άρα πολιτικός απολογητής και συνέταιρος των δυνάμεων της αντιαναπτυξιακής λιτότητας.
Το συμπέρασμα λοιπόν είναι κρυστάλλινο. Ήρθε η ώρα ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στη χώρα και την Ιστορία. Άλλωστε, οι Έλληνες πάντα αποδεικνύουν στα δύσκολα ότι ξέρουν να στέκονται στο ύψος των περιστάσεων. Και ξέρουν ότι το αντίδοτο στους ανεύθυνους άρχοντες είναι οι υπεύθυνοι πολίτες. Γι αυτό, άλλωστε δεν χρειαζόμαστε αυτόκλητους σωτήρες. Την Ελλάδα θα την σώσει ο ελληνικός λαός, που στην Δημοκρατία είναι Κυρίαρχος και έχει πάντα την τελευταία λέξη.
