Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Ποτάμι :«Όχι στο καπέλωμα των φοιτητών»

  «Στον κομματικό ζυγό στα πανεπιστήμια» αναφέρθηκε ο Σταύρος Θεοδωράκης σε συνέντευξη που παραχώρησε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Αφορμή για τη συζήτηση στάθηκε η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τέτοιες μέρες πριν 41 χρόνια. Η εφημερίδα όμως δεν θα κυκλοφορήσει εξαιτίας της απεργίας των εργαζομένων σε αυτή. Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα μέρος των απαντήσεων που έδωσε ο επικεφαλής του Ποταμιού και αποτελεί προϊόν της εφημερίδας.
Για τις καταλήψεις σήμερα στα Πανεπιστήμια:
«Καταλήψεις όπως το ’73, δύσκολα πια θα τις δικαιολογούσα. Τότε είχαμε δικτατορία και υπήρχε ένα φοιτητικό κίνημα που έπρεπε να αντιδράσει μήπως και ξυπνήσει και η κοινωνία. Τώρα ούτε φοιτητικό κίνημα έχουμε, ούτε βέβαια δικτατορία. Απλώς έχουμε μια άρρωστη δημοκρατία. Μια δημοκρατία υπό κομματικό ζυγό».
Για την κομματοκρατία στα Πανεπιστήμια:
«Το δικό μας δόγμα λέει: Έξω τα κόμματα από τα πανεπιστήμια. Όχι στο νέο και παλιό κομματισμό που θεωρεί τα πανεπιστήμια και τα σχολεία τσιφλίκια του… Είκοσι χρόνια τώρα τα κόμματα δεν αφήνουν τους φοιτητές να συγκροτήσουν όργανα. Δεν υπάρχει ΕΦΕΕ. Και τα αμφιθέατρα έχουν γίνει πασαρέλα για τους κομματικούς ινστρούκτορες. «Νυν υπέρ πάντων ο κομματικός αγών». Αυτό πρέπει να τελειώσει!».
Για τα κόμματα:
«Το Ποτάμι δεν είναι κόμμα όπως το εννοεί το παλιό κομματικό σύστημα. Αρνούμαστε το καπέλωμα των κινημάτων, πιστεύουμε στην αυτονομία τους. Δεν τρεφόμαστε από τις τράπεζες και από το δημόσιο χρήμα. Δεν έχουμε εκατοντάδες υπαλλήλους, τους οποίους πληρώνει ο ελληνικός λαός…».
Για τις παροχές προς τα κόμματα:
«Όλες οι έρευνες δείχνουν ότι έχουμε μεγάλη δύναμη μέσα στους φοιτητές, δεν τους συμπεριφερόμαστε όμως σαν να είναι πρόβατα. Σεβόμαστε την αυτονομία τους. Και έχω προτείνει δημοσίως να κοπούν στο μισό όλου του είδους οι παροχές προς τα κόμματα. Μιλώ για τις οικονομικές παροχές, τις υλικοτεχνικές αλλά και τις αποσπάσεις δημοσίων υπαλλήλων. Το Ποτάμι δικαιούται περίπου 40 δημόσιους υπαλλήλους. Ε, λοιπόν δεν έχει αποσπάσει περισσότερους από δέκα».
Για την «κομματική δημοκρατία»:
«Εάν αφήσουμε το παλιό πολιτικό σύστημα στο απυρόβλητο και τα κάνουμε πλακάκια με όλους αυτούς που χρεοκόπησαν την χώρα, τότε θα δίναμε έδαφος στους ακροδεξιούς. Εμείς όμως λέμε «η δημοκρατία πάσχει αλλά ζήτω η δημοκρατία». Και αρκετές φορές έχω αναφερθεί στις θετικές εξαιρέσεις του «παλιού». Υπάρχουν άνθρωποι που προσπάθησαν, όπως υπάρχουν και στελέχη στα άλλα κόμματα που βλέπουν το αδιέξοδο της «λαϊκίστικης κομματικής δημοκρατίας». Το θέμα είναι να τολμήσουν να συγκρουστούν, να βάλουμε το συμφέρον των πολλών πάνω από τους κομματικούς μηχανισμούς που υπηρετούν είτε τα συμφέροντα είτε τις συντεχνίες».